.

بهمن ماه بود که تارگت گذاشتیم که در سال جدید ماشین بخریم. لازمه رسیدن به این تارگت این بود که وعده کردیم هرکدام از ما هرچه عیدی گرفت از سرکار ش را در بانک بگذارد تا به ده میلیون برسد که بتوانیم وام بگیریم و بعد از ماشین. امشب سامانم گفت که نمیتوواند تمام عیدی ش را بگذارد و از آن 6 تومنی که من جمع کرده ام بگذاریم برای پر کردن ده تومن. من هم با استدلال و دلیل منطقی طبق کانتکست خانواده ای که در آن قرار دارم گفتم که این کار ممکن نیست و نمیتوانم این کار را بکنم تا اینکه باهم دعوا کردیم و به این نقطه رسیدیم که سامانم از یک کلمه زشت استفاده کرد و من هم خداحافظی کردم ولی او جواب نداد و قطع کردیم.

دارم به این فکر میکنم که گویی ما نمیتوانیم با هم سر مسائل مالی هیچچچچچ وقت سازش کنیم. درحالیکه دو هفته پیش نیز صحبت کردیم و به نتیجه رسیدیم اما بازهم همان آش و کاسه...

به نظر او مدیریت ندارد و خیلییی راحت پول خرج میکند و برایش مهم نیست که چه زمانی مالک چه چیزی شویم و زیاد از حد «درحال» زندگی میکند.

چند وقتی است فکر میکنم وارد رابطه شدن با یک پسر حداقل 4سال بزرگتر امنیت و آرامش بیشتری دارد و اینکه فکر میکنم انرژی من در این رابطه کنونی در حال هدر شدن است! چه انرژی که برای شاد زیستن و حیات رابطه میگذارم چه انرژی سیو کردن پول و ... .

علی رغم مهمونی دیشب سحر و خوش گذشتن نسبی و فیلم دیدن و ...؛ غمگینم:(